กรุงศรีอยุธยา หรือ อาณาจักรอยุธยา เป็นอาณาจักรของชนชาติไทยสยาม (ไทยภาคกลาง) ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในช่วง พ.ศ. 1894 ถึง พ.ศ. 2310 มีกรุงศรีอยุธยาเป็นศูนย์กลางอำนาจหรือราชธานี ทั้งยังมีความสัมพันธ์ทางการค้ากับหลายชาติ จนถือได้ว่าเป็นศูนย์กลางการค้าในระดับนานาชาติ ซึ่งในช่วงเวลาหนึ่งเคยสามารถขยายอาณาเขตประเทศราชถึงรัฐชานของพม่า อาณาจักรล้านนา มณฑลยูนนาน อาณาจักรล้านช้าง อาณาจักรขอม และคาบสมุทรมลายูในปัจจุบัน ทำให้พื้นที่ของอยุธยามีศิลปะที่ผสมผสานจากวัฒนธรรมอื่นๆ มากมาย ที่ยังคงปรากฏให้เราเห็นผ่านโบราณสถานในทุกวันนี้ วันนี้จะพาไปชมศิลปะจากเมืองเก่าอยุธยากันเลย
- เจดีย์ภูเขาทอง
เจดีย์ภูเขาทองตั้งอยู่ที่ทุ่งภูเขาทอง ซึ่งในอดีตเคยเป็นสมรภูมิรบ ซึ่งสัญนิษฐานว่าพระเจ้าบุเรงนอง แห่งกรุงหงสาวดีเป็นผู้สร้างเจดีน์นี้ไว้เพื่อเป็นอนุสรณ์หลังจากยกทัพเข้ามาตีกรุงศรีอยุธยาได้สำเร็จ ซึ่งแด่เดิมจะเป็นศิลปะแบบมอญ แล่ต่อมามีการเปลี่ยนรูปจากเดีย์มอญเป็นรูปแจดีย์ย่อไม้สิบสอง
- สะพานเทพหมี อารยสถาปัตย์แห่งสะพานยุคโบราณ
สะพานเทพหมี หรือ สะพานเทษมี สะพานวานร หรือสะพานอิฐบ้านแขกใหญ่ ใช้สำหรับสัญจรข้ามคลองประตูเทษหมี ก่อด้วยอิฐ มีสถาปัตยกรรมทรงโค้งแบบ True Arch ต่อกันเป็นรูปกลีบบัวคั่นด้วย Key Stone อิฐสี่เหลี่ยมคางหมู ซุ้มโค้งนั้นเป็นช่องให้เรือผ่านได้ 3 ช่อง อาจได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมอินโด-อิหร่าน ที่นิยมในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
- วัดมหาธาตุ
ป็นวัดที่มีความสำคัญอย่างมากในช่วงกรุงศรีอยุธยา เนื่องจากเป็นที่ประดิษฐานองค์พระบรมสารีริกธาตุและเป็นศูนย์กลางเมืองในการจัดพระราชพิธีต่าง ๆ ซึ่งวัดแห่งนี้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกจากเศียรพระพุทธรูปหน้าวิหารเล็ก ที่ปกคลุมด้วยรากไม้ใหญ่ ทำให้ใครต่อใครเห็นรู้สึกตะลึงและต้องมาเยือนสักครั้งให้เห็นกับตาตัวเอง
- วัดสิงหาราม
วัดสิงหาราม ซึ่งหลงเหลือเจดีย์ประธานทรงระฆังกลม 2 องค์ ซึ่งไม่ค่อยพบ จึงสันนิษฐานว่า องค์ที่ 3 อาจพังทลายไปแล้ว และมีพระวิหารทางด้านทิศตะวันออกวัดเก่าแก่แห่งนี้สันนิษฐานว่าสร้างมาแล้วอย่างน้อยในสมัยอยุธยาตอนกลางก่อนการสร้างวัดบรมพุทธาราม และมีการปฏิสังขรณ์ครั้งหนึ่งในสมัยอยุธยาตอนปลาย โดยพบหลักฐานการนำเอาเศษเครื่องถ้วยจีนมาประดับร่วมกับลายปูนปั้นบริเวณซุ้มประตูทางด้านหน้าของวิหาร ซึ่งเป็นลักษณะงานศิลปกรรมที่พบในโบราณสถานบางแห่งที่ปฏิสังขรณ์ในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
- วัดราชบูรณะ
สร้างขึ้นในรัชสมัยของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2 ราชวงศ์สุพรรณภูมิ มีฐานะเป็นพระอารามหลวงในสมัยอยุธยา ซึ่งเป็นวัดที่โด่งดังและมีชื่อเสียงจากการลักลอบขุดกรุพระเครื่องในองค์พระปรางค์ ใครที่ความสนใจในด้านประวิติศาสตร์ สามารถเข้ามาชมภาพจิตรกรรมฝาฝนังสมัยอยุธยาตอนต้นที่อยู่ภายในกรุได้ด้วย
